Henrik Wergeland werd op 17 juni 1808 in Kristiansand (aan de zuidkust van Noorwegen) geboren. Toen hij negen jaar oud was is de familie Wergeland naar Eidsvoll (ten noorden van Oslo) verhuisd, waar zijn vader Nicolai Wergeland als dominee begon te werken. In Eidsvoll werd 1814 de Noorse Grondwet geschreven, waarbij zijn vader ook een belangrijke rol speelde. Deze gebeurtenis en de jeugd in Eidsvoll heeft een grote invloed op Henrik Wergeland gehad en hij beschouwde zich zelf als “de zes jaar oudere broer van de Grondwet”. In Eidsvoll is hij ook echt met schrijven begonnen.
Wergeland heeft ten dele les van zijn vader en ten dele onderricht op een school in de hoofdstad Christiania (het huidige Oslo) gekregen. In de periode 1825-29 heeft hij aan de universiteit theologie gestudeerd. Hij was ook buitengewoon geïnteresseerd in politiek, cultuur, geschiedenis en plantkunde. Tijdens zijn studie heeft hij ook een groot aantal toneelstukken en gedichten geschreven. Nadat Wergeland geslaagd was voor zijn doctoraal examen theologie, heeft hij meerdere reizen naar het buitenland gemaakt waar hij ook kennis maakte met het revolutionaire Europa. Naast revolutionaire ideeën heeft de periode 1830-34 voor Wergeland vooral in het teken van de volksontwikkeling gestaan.
Een functie als predikant heeft hij nooit gekregen. Een van de belangrijkste redenen daarvoor is waarschijnlijk dat hij in 1833 de eerste 17de mei- (de Dag van de Grondwet en de nationale feestdag van Noorwegen) redevoering heeft gehouden. Nog steeds is Wergeland voor vele Noren nauw verbonden met de nationale feestdag en de manier waarop deze dag gevierd wordt (met kinderoptochten).
Door zijn politieke en sociale betrokkenheid heeft Wergeland de studie geneeskunde, waaraan hij in 1834 begon, nooit afgerond. In 1838 heeft Wergeland de negentien jarige vrouw Amalie Sofie Bekkevold ontmoet. Een jaar later heeft Nicolai Wergeland hun huwelijk te Eidsvoll ingezegend. Ondanks het feit dat Henrik Wergeland in deze tijd veel tegenslagen kende en zich door de pers vaak miskend voelde, is zijn literaire productie zeer groot geweest.
In 1844 werd Wergeland getroffen door een ongeneeslijke longziekte. Ondanks zijn ziekte ging hij door met schrijven en met zijn werk als rijksantiquaar, waartoe hij drie jaar eerder benoemd was. Op 12. Juli 1845 overleed de dichter en humanist.
Met het overlijden van Henrik Wergeland verloor Noorwegen niet alleen een groot dichter, maar werd er ook een belangrijke periode van de Noorse cultuurgeschiedenis afgesloten.
Bron:
Wergeland 2008