De oude bibliotheek van Alexandrië bevatte de grootste collectie handschriften van de oudheid. Toen deze in de 5e eeuw na Chr. werd verwoest ging een enorme schat aan oude wijsheden voor altijd verloren.
In 1989 schreef de staat Egypte een architectuurwedstrijd uit voor het ontwerp van een nieuwe, omvangrijke bibliotheek van Alexandrië. Zo'n 650 architectenteams dienden een voorstel in. Het was een grote verrassing toen Snøhetta – een kleine Noorse firma die nog nooit een wedstrijd had gewonnen en slechts enkele grootschalige bouwwerken had geconstrueerd – de eerste prijs won. De nieuwe bibliotheek van Alexandrië, ofwel Bibliotheca Alexandrina, werd in 2002 geopend en wordt algemeen wordt beschouwd als een van de belangrijkste architectonische werken van de afgelopen decennia.
De bibliotheek is groots en eenvoudig tegelijk. In essentie bestaat het gebouw uit een diagonaal doorgesneden rechtopstaande cilinder, waarvan de geometrische transparantie veel gemeen heeft met de grote bouwwerken uit de Egyptische oudheid. De rechte lijn die de cilindrische vorm van de bibliotheek doorboort is in werkelijkheid een voetgangersbrug die aan de zuidkant toegang biedt vanuit de universiteit van Alexandrië. De brug overspant een drukke verkeersweg en komt uit op de tweede verdieping van de bibliotheek, vanwaar hij verder loopt naar een voor iedereen toegankelijk plein aan de noordzijde van het gebouw, aan de kant van de zee.
Ten westen van deze brug bevindt zich een grote inkeping in de cilinder en in de leegte die aldus ontstaat, bevindt zich de hoofdingang van de bibliotheek. De ingang van de bibliotheek, die recht tegenover de toegangsdeuren van een oudere conferentiezaal ligt, lijkt eerbied te tonen voor dit naburige gebouw. Tussen de twee gebouwen bevindt zich een plein bedekt met vloerstenen en verzonken in het plein is een grote koepel aangebracht waarin een planetarium gehuisvest is.
Uit het cilindervormige gebouw is een schuin deel weggesneden. Normaal gesproken zou dit een elliptisch oppervlak hebben gevormd, ware het niet dat de architecten zijn uitgegaan van een elliptische cilinder die gekanteld is ten opzichte van de loodlijn. Op die manier vormen het oppervlak van de begane grond en het hellende dakvlak perfecte cirkels. De hellende muren van de bibliotheek wijzen alle naar het noorden, naar de zee. Ditzelfde geldt voor de helling van het dak. Hoewel een zuivere cilinder een statische vorm is, geven de onregelmatigheden van de bibliotheek het bouwwerk een zekere dynamiek – een indruk die versterkt wordt door het vrije verticale bereik van het 10 verdiepingen hoge gebouw, van 10 m onder de grond tot 32 m erboven.
De naar het zuiden gekeerde muur van de cilinder is bekleed met granieten platen die gekloofd (dus niet gezaagd) zijn van enorme blokken steen. De platen, met hun vloeiende contouren, hebben een onregelmatig oppervlak. In het graniet zijn alfabetische symbolen uit de hele wereld aangebracht. De baan van de zon langs de hemel en de weerspiegelingen van de elektrische verlichting langs een aangrenzend waterbassin zorgen voor een dynamisch spel van schaduwen over de gebeeldhouwde symbolen, waardoor een beeld van oude Egyptische tempelmuren wordt opgeroepen. De enorme centrale hal van de bibliotheek – een halve cirkel met een diameter van 160 m – is een ruimte die kracht uitstraalt. De gekromde muur bestaat uit betonnen elementen met open verticale verbindingen, terwijl de rechte muur bekleed is met gepolijste zwarte steen uit Zimbabwe. De vloer is verdeeld in zeven terrassen die naar het noorden, naar de Middellandse Zee toe aflopen.