Het culturele erfgoed van een land omvat alle sporen van menselijke activiteit in de fysieke omgeving. Dit zijn onvervangbare bronnen van informatie over het leven en werken van mensen en de historische ontwikkeling van handwerk, techniek en kunst. Omdat monumenten, locaties en cultuurmilieus niet-hernieuwbare hulpbronnen zijn, moet het beheer ervan gestoeld zijn op een langetermijn perspectief. Cultuurmonumenten en –locaties zijn voor veel mensen een bron van emotionele en esthetische beleving en de moderne samenleving kan haar voordeel doen met het behoud en een actief gebruik van haar culturele erfgoed.
Het Directoraat voor Cultureel erfgoed is verantwoordelijk voor het beheer van alle archeologische en architectonische monumenten en locaties en cultuurmilieus, in overeenstemming met de geldende wetgeving. Het Directoraat ressorteert onder het Ministerie van Milieu en speelt een belangrijke rol bij het milieubeheer door de overheid.
Elke provincie heeft een dienst die verantwoordelijk is voor cultuurbehoud in samenhang met het algemene beleid op het gebied van cultuurzaken. De taken van deze dienst zijn het provinciebestuur van advies dienen inzake cultuurbehoud en waarborgen dat in de planningsprocessen op provinciaal en gemeentelijk niveau rekening wordt gehouden met beschermde monumenten en locaties en cultuurmilieus. In de Samische gebieden heeft de Sámediggi (het Samische parlement) heeft dezelfde taken als de provinciale dienst voor cultureel erfgoed. .
De archeologische musea beheren uitgravingen en het onderzoek van archeologische monumenten en locaties.
De maritieme musea zijn verantwoordelijk voor monumenten op de zeebodem.
In overeenstemming met de verordening voor cultureel erfgoed van Svalbard beheert het Bureau van de Gouverneur het cultuurbehoud op Svalbard (Spitsbergen).
Het doel van het beheer van cultureel erfgoed is beschreven in de Noorse Wet cultureel erfgoed, waarin wordt bepaald dat het een nationale verantwoordelijkheid is om archeologische en architectonische monumenten en locaties en cultuurmilieus te beschermen “als onderdeel van ons culturele erfgoed en onze identiteit en als een element van het algehele milieu- en hulpbronnenbeheer.” Krachtens de bepalingen van de wet kan het Directoraat voor Cultureel erfgoed een beschermingsinstructie geven voor gebouwen, groepen gebouwen en cultuurlandschappen. De Wet cultureel erfgoed regelt verder de relatie tussen de autoriteiten en de eigenaren van beschermde monumenten en locaties. Echter, slechts een fractie van het Noorse culturele erfgoed wordt op deze manier beschermd. Er is een groot aantal gebouwen en andere monumenten en locaties dat het beschermen waard wordt geacht, vanwege de eigenschappen en het belang voor het omringende milieu. Wellicht dat deze monumenten en locaties door nieuwe wetgeving kunnen worden beschermd, bijvoorbeeld door de wetgeving inzake bouw en ruimtelijke ordening. De beste methode van monumentenzorg is echter de eigenaren van monumenten en te stimuleren om hun unieke eigendom in stand te houden, ongeacht of het wettelijk beschermd is of niet.