Noorwegen was een van de medeoprichters van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OSVE).De organisatie is in 1975 opgericht in Helsinki onder de naam Conferentie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, maar is sindsdien flink uitgebreid en omvat nu 55 lidstaten in Europa, Noord-Amerika en het gehele GOS-gebied. Zoals de meeste andere internationale organisaties heeft ook de OVSE radicale veranderingen ondergaan sinds de val van de Berlijnse muur, waardoor er aan het begin van de jaren 90 nieuwe ontwikkelingskansen ontstonden binnen het verantwoordelijkheidsdomein van deze organisatie. Samen met de VN, de EU en de NAVO is de OVSE betrokken bij de wederopbouw van de Balkan, Oost-Europa en het GOS-gebied.
De Noorse betrokkenheid komt voort uit de wens om Oost en West dichter bij elkaar te brengen en om veiligheid en een democratische ontwikkeling in alle landen in de OVSE-zone, van Vancouver tot Wladiwostok, te bevorderen. De OVSE is vooral een instrument voor vrede, stabiliteit en een nauwe samenwerking tussen een aantal totaal verschillende landen. De Noorse inspanningen bereikten hun hoogtepunt tijdens het Noorse voorzitterschap van de OVSE in 1999. In die periode ging de meeste aandacht uit naar de crisis in Kosovo. Naast de vele activiteiten die plaatsvonden binnen de drie dimensies van de OSVE (de politiek-militaire dimensie, de humanitaire dimensie en de economische en milieudimensie) pleitte Noorwegen bovendien voor een betere coördinatie van deze activiteiten om synergie-effecten tot stand te brengen.
Noorwegen speelt al jarenlang een belangrijke politieke rol binnen de OVSE en zal dit ook blijven doen. Een van de hoofdredenen hiervoor is dat de OVSE in wezen de enige politieke arena is waar zo goed als alle landen in Eurazië en Noord-Amerika op gelijke voet bijeenkomen om belangrijke onderwerpen op het gebied van veiligheid, stabiliteit en ontwikkeling in dit enorme geografische gebied te bespreken. Hierbij zijn de EU, de VS en Rusland gelijkwaardige partners. Het grote aantal leden maakt het ook mogelijk dat er hulp geboden kan worden aan landen die actief streven naar een democratischer, stabielere, vreedzamer en welvarender samenleving. Noorwegen wil zoveel mogelijk bijdragen aan dit belangrijke werk, zowel politiek als door de ondersteuning van concrete projecten.